عذر  گناه

=========================

ایکه داری  آبرو  ،  مــا را سحرگاهان  دعاکن        نازم اکسیرِ وجودِ تو  مِسِ مـــا را  طلا کن

من به خود میگویم این را ،ایکه غرق درگناهی       باتوسّل بابِ بخشایش به روی خویش وا کن

هست لازم گرچه همیاری مردم  در امورِ هم           درتمام کــــارهای خود  توکّل  بر خدا کن

گو به او  ای  خالق آگاه    و    دانا   و  توانا           هرکه می آید بدرگاه خودت حاجت روا کن

من  اگر از راهِ حقّ  و قـربِ تو  بیگانه گشتم          با طریق قـرب  یارب  بنده ات را  آشنا کن

عذر آوردم   به  درگاهِ خـــــداوند  از  گناهم          یعنی  ای ستّارِغافر، چشم پوشی ازخطا کن

گو خدا  فرموده باشد در جوابِ بنده "بیکی"         من تورا شایدببخشم خلق را ازخود رضا کن

  

 

 

  مباد ای دل غافل  که من  گناه کنم!          تمام  نامـة  اعمال  خود سیاه کنم

  من از قداست موی سفید  دارم شرم         که بزم عیش و طرب نیز روبراه کنم

  قسم به شادی دلها ، نمی روم  هرگز         دوباره زندگی ام  را  به غم تباه کنم

 به غصّه خوردنِ ماحل نمیشود مشکل        مباد  پشتِ سرهم   من اشنباه کنم

  خدا  بگفتة  خود   غافرالخطایا  هست       خوشاکه نیمه شبی توبه ازگناه کنم!

 

 

صبر و ظفر

=========================

      درخت ، جـاذبه  از  سایه   و  ثمر دارد          وَ سخت واهمه از تیشه  و تبر دارد   

همیشه رسم همین بوده آنکه مظومست       به  لطف و بر مدد این  و آن نظردارد

حصارخانه  به سنگ و  ملاط  محکم  کن        که  همجواری با  گـرگـها  خطر دارد

به سرزمین مقدّس  چرا  بتازد  خصم !         چه فتنه ایست که دیوانه زیرسر دارد

ببند ظلم  به  هرجا  کسی گرفتاراست        بگوکه شام سیاه ازپی اش سحر دارد

مقاومت  شود    اغلـب  کلید پیروزی         و صـبر  درصـد بالایی   از  ظفر دارد !

---------------------- ------------------------

 

 به پیشواز مـــــــــــحّرم   دلا   بیا  بــــرویم     به هیئتی که زنـد دم به کربلا برویم  

به روضه خوانی ومداحی آنچه مقدور است     به هم نوایی گلبانگِ  نینوا برویم! 

 

کیستان ؟! 

================

   به جایگاه شرافت   نشسته است  گواه       به لاله ای که  بـرآرد بهار جلوه گر است

   گرفته  مسجد و محراب عطرگیسویش        به کوچه کوچة شهر ودیار جلوه گر است

به لوح وعکس فراوان و جلد جلدِ کتاب        به قاب  و منظرة  بی شمار جلوه گر است

به رتبه اش نرسد  هیچ  زنده  در گیتی         به نام  و  واژة  او  افتخار جلوه گر است

به کربلا و  نجف کاظمین و مشهد توس         بـرآستانه ی دارالقـرار  جلوه گر است

حـریم امن حـرم  جایگاهِ راحت اوست         به چشم زائـر خود درمزار جلوه گر است

به دور نخـل عـــزا  سالــروز عاشورا         به فوج نوحـه گـرسوگوار جلوه گر است

به محفل همگانست  نام   و  یادش  سبز       به شعروشوروسرود وشعارجلوه گر است

نهال دین  شده است  آبیاری  از خونش       به رنگ سرخ گل  وَ گل انارجلوه گر است

به عین جلوه گری ، گاه  نیز گمنام است        به پشتِ ابر و افق های تار جلوه گر است

به کیستان  نگـر او گشته زیوراین شعر       چو چلـچراغ  به طیف غبار جلوه گر است

---------------------------------

 

 

 

 

فتح خرّمشهر

===============================

شکر خدا  که دشمن بعثی زبون شده        با خواری  و خجالت از ایران برون شده

یاد حماسه  هان  نشود  محو خاطری         حالا که  شهر خرّم  و عاری زخون شده

عطّرِ فضای جبهه ز گلهای پرپراست         گلرنگ ، آسمان  و  زمین لاله گون شده

از موچ  و از تلاطم دریا کجا غم است        تا  ناخـدا ی عشق  مرا  رهنمون شده !

---------------------------------

 

حکایت

========================

تک سواری  بود  در حـال سفر       دید   فـردی  را  پیاده  در گذر

شد  به او نزدیک وقتی تیزتک      یافت او را  لَنگ و  محتاج کمک

از مـروّت ، کـرد  با  او گفتگو       محضِ نیکی داد اسبش را  به او

شد پیاده چونکه برمرکب سوار       حیله اش شد بر  مسافر آشکار

هی زد او براسب ودورازمرد شد     رفت و راه آکنده ی از گرد شد

نیکمرد از دور کرد  او  را  صدا        کز  تو  دارم  التماسِ  بـر  دعا

اسب بخشیدم به تو بی های وهو       این حکایت  با  کسی  امّا  مگو

این کلام از دور بشنید آن سوار        منصرف شد  گویی از فکر فرار

ازسـبب پرسید و معنای سخن        کاین چه حکمت داردآنراگوبمن

راز را  برگو  چــرا  باید  نهفت       ماجـرا را  با  یکی  حتّی  نگفت

گفت اگـر معروف گردد  این خبر      میشود   معدوم   نیکی  درسفر!

----------------------------------------

 

 

 

گفتیم از خرابی دل ، چند بیت شعر      از ما مباد اینکه  برنجد  کشیش خوب     

باسلام

  توضیح اینکه مابه همه پیامبران گرامی و کتابهای مقدس و همچنین به پیروان ادیان الهی احترام می گذاریم 

 ولی ما از آن کشیشی که اهانت به قرآن نموده است بیزاریم واین شعر منحصرا برای او گفته شده و   

من از کشیشان محترم معذرت میخواهم . 

کشیش

=======================

بردار دست از جدل با خدا ، کشیش       لب  را  بدوز و دم مزن از ناسزا ، کشیش

 دارد شراره  جانِ جهان از جسارتت       سوزد  زبان و جان و تنت را خدا ، کشیش

  می سوزد  و  تباه کند  هستی تو را        هم خرمنِ تورا، به یقین  برقِ ما ،کشیش

 از من مـدار چشم طمع ، عفّتِ کلام        ازدست من رها شده ای بی حیا ، کشیش

 زشتست ازکشیش خطایی چنین بزرگ     فوق تصّور است  تویی  را  خطا ، کشیش

بی شک بری است از تو مسیح بزرگوار     تا سر زده است از تو چنین نابجا،کشیش

برگرد و از جسارتِ خود سخت توبه کن       قدری بکاه   وزنِ  نکوهیده  را ، کشیش

   قرآن  کتاب  و  معجزة  آسمانی است       فرقان کجا و فهم من ازآن کجا،کشیش !

---------------------------

 

=========================

    یاران ، بهار  رَشک  بَرد  از  بهارتان          خوش باد حال و روز و دل و روزگارتان

   فیض دعـای خیر  شود  شامل شما         برکت دهد  به زندگی و کسب و کارتان

   سیر فلک  به میل  و مرادِ شما  شود        بی ماه  و  بی ستاره   نباشد  مـدارتان

  روشن ترازچراغ دل و محفل شماست        بی یار   و   غمگسار   نباشد   کنارتان  

------------------------------

بیکی

<ق/B> 

5>

رباعی 

باید که غم از سینه برون اندازم          لنگر  بــــته سواحل جنون اندازم

یا جان بــــــرهد ز موج سرگردانی         یا زورق دل  به شطّ خون اندازم

= 

در بین کتاب وخانه جانسازی کن     فرهنگ بیا ببین سرافرازی کن

تا نور بپاشی   به   میان مردم      از جای شوو بلند  پروازی کن

 

 

به  انتظار  زمانی نشستم  و  رفتم         دل از نگار به حسرت گسستم  و رفتم

  نکـرده  ایم   مــراعـاتِ  آشنایی ها         از این مـراوده  طرفی  نبستم  و رفتم

 نمی شود دل وچشم ازنگار برداری        دل و دو دیده براو سخت بستم  و رفتم

شبیهِ شاخة ی پیچیده در تهاجم باد          به لرزه آمده  چندی  شکستم  و رفتم

 کـم   و   زیاد  نمودم   توازن  شعرم          حساب کار  نیامـد   به   دستم  و رفتم

 

 

ایکاش سینه اینهمه اندوه وغم نداشت!        یا دور چرخ  حادثه  ها  دمبدم نداشت

ای  کاش دائم  اینهمه  این دست روزگار       درحق آدمی  ســرجور  و  ستم نداشت

هرکس که  می رسید  به پاییز   زندگی     چون کودکیش کاش غم بیش وکم نداشت

گاهی  حوادث اند   دل آزار  و  هولناک       داغی دلم  خـــراب تر از داغ  بم نداشت

هـــرگز  ز  الــتـزام موافـــق  جـدا  مشو      جامش اگر نبود  که آوازه  جم نداشت!

 --------------------------------------------------

 

 انتظار

=============

 دوراست هـرکه ازتو، دلش تنگ میشود      دلگــیر قیدِ مــدّت  و فرسنگ میشود 

می میرم  از فراق  تو و زنده  می شوم      درمن میان یئس و طلب جنگ میشود

هرهفته ای که  شایعه شد   آمدن ، تو را      یکـــروز بعد   پای خبر  لنگ میشود

چشمم اگر سفید  شد  از طـــــول انتظار     گوشم  دوباره  مـنـتـظر زنگ  میشود

هـــروقت  آمدی  به  یقین  میشود  بهار      خوبی  به بین جامعه  فرهنگ میشود

جا ییکه(بیکی)است ولی امن وعیش نیست     ساحل به بیم وموج هماهنگ میشود

حرف من وشماست که گفته است شاعری   «گاهی دلم  برای خودم تنگ میشود!»

 

 

ساعت

-------------------- 

 یک عدد ساعت خریدم  شیک بود وبود نو       ظاهرش عالی ولی می رفت این ساعت جلو

ساعت دو  عقربه میرفت روی پنج وشیش       یک،دو،سه،می تاخت ساعت مثل اسب تندرو

رفتم   و دادم  به  د کانّدار  فوری ساعت و        گفتمش  پولم بده  این که  نمی ارزد  به جو

خواست تنظیمش کند گویا نه پیش چشم من      گفت   چندی  باید  این   اینجا  بماند  تو  برو

بندوبست ساعتی دررفته، و قتش میگرفت       داشت  می چسباند  آن  را با  کمی  چسب اتو

بعد  چندی  آمدم  ساعت گرفتم ، بین عجب!       بود   حالا  ساعت  ما  عکس  قبلش  کند رو

اعتدال وکوک وتنظیمش به هم هم ریخته        یا که  بود آهسته   یا  می گشت  در حال  بدو

حال  این ساعت برای  ما نمی ارزید هیچ        بایدش    انداخـــت     در  آب و ممّر زیر نو

اعتدالش هرکه برهم میخورد اینجوریست        کم بها  می گـــــردد  و بی اعتماد  و بل بشو

 ----------------------------------------------- 

 

 

 فرار

   تا  مدّعی   به  ما    نزند   ،    تیغ دشمنی       ترک نزاع  و همهمه  کردیم و  الفرار

   دنبال  کار  خویش    گرفتیم      بی امان         وزگیرو دار مخمصه  رفتیم   بر کنار

   جاییکه های وهوی وزد وخوردودشمنیست     امکان ندارد  اینکه  بگیری  درآن قرار

   غوغا  شود  ز گفته  و اعمال    نا   روا         حرف رکیک  باعث رنجست وکارزار

    بگریز ازدو دشمن و  دایم   بهوش باش      ازنفس و دشمنی که  تو را هست همجوار

   سخت است بین خلق، بحق حکم و داوری       کم درصدند   مردم حقپوی و حق مدار

    آنجا که جنگ و جبهه و فیض شهادتست        ننگ وخیانت است ، نباشی  چو پایدار

    ( بیکی) بیا و  دور شو  از شّر و مفسده       یاچاره کن  شرارتِ ذی الجور ،  یا فرار

 ============================

 

کتاب

=============

عالمی حرف است ، دراوراق  و در متن  کتاب !       می دهد   معنا  و  مضمون درون  را  بازتاب

با سکوت  خود  هزاران حرف دارد   با   همه        میکشد   فریاد  گاهی  با  سکوت خود  کتاب!

هرکه  می خواند  کتابی ، می برد   حظّی  از آن       طالبِ فیض اند  ،  موجـودِِ    زمین    از  آفتاب

هر شکاری  قابل تعقیب  و دام و دانه  نیست!          صید  می باید    به  دل   برپا   کند   دود کباب!

ای  بسا  مضمون عرفانی  که  در  لفّاف  لفظ          مستتر  کردند    در    رمز    و    تعابیر شراب

یا به عشق یار گفتند  و جنون  و وصل  وهجر        یا به خطّ وخال وابرو ، یا به زلف و پیچ و تاب

با کتاب  خوب  سرکردن   غنیمت  بردن   است       تشنه   آبِ صاف  می خواهد ، نمیخواهد سراب

لب  به هر جامی منه بر عادت  دردی  کشان         جرعه ای در یاب "بیکی" از می وصهبای ناب

-------------------------------------------------------

 

 

 

_{دلم  گـرفته  و   انگـيزه ي سـفر  دارم        هواي کوي شما اي رضا  به سر دارم}

_{همين که  نيت و شرط سفر محقق شد       به طول راه   کجا   بيم   از  خـطر دارم}

 -------------------------------------

 ۱۳۸۸/۸/۸

 

 

دعای  فرج

====================

بـرای چشم    مگو     گـریه ام     ضــرر   دارد        دعـا    بــه   دیده ی   تـر    بیشتر  اثـر دارد

 (( بخوان  دعای فرج  را  که  مهدی زهرا ( ع)        به  پشت  پرده ی  غیبت  به  ما نظر دارد ))

چقدر دیده  بدوزد   به راه   ،  صبح   و  مسا         عـزیزی   آنکه   همه  عمر   در  سفر دارد

زمانه خار و گل و نوش و نیش و شادی وغم           وَ    نقطه چین ...   چقدر  چیز ها دگر دارد  

به  بند ظلم   به هرجا  کسی گرفتار است          بگو  که  شام سیاه  از پی اش  سحر دارد

کسی به مقصد خود میرسد سلامت و امن         که   در   مسیر   ارادت   به  راهـبر دارد

به انحراف  و  به  بیراهه  هرکه  می تازد           به تا ختن   چه  بسا روی بـر  خطر دارد

     کسی که درک نکرده است دردما (بیکی)           گمان  مبر   کــه  ز  حال شما  خبر  دارد 

 

ياامام رضا ع

==================

چون تواي شاه کسي حشمت ودربار ندارد !  ....  جلوه  و جاذبه ات ، ثابت  و سيّار، ندارد!

خلقي از شوق چو پروانه روانند به سويت !   ....   هيچکس  مثل تو اين گرمي بازار ندارد!

جمله مشتاق ونظرباز تو باشيم ، به هرجاي   ....   ميل کوي تو  فـقط   فرقه ی زوار ندارد!

هرکه آن بارقه وجلوۀ جانانه  که ديده است!  ....  رفته هوشش زسر و طاقت گفتار ندارد!

 ماو من نيست دراين ميکده و محفل عرفان .... جوش عشقست،حساب کم وبسيارندارد!

 آن غـزالي  که  پناهندۀ  درگاه  تو گـردد   ....   تـرس صياد و کمند  و دد و آزار  ندارد!

    هر کبوتر که  به پـرواز   درآيد   امــروز   ....   بي حـرم اوج  و  پر  و  بال سزاوار ندارد

(بيکي) ازدايرۀ خطّ تو بيرون شدني نيست  ....  خطّ  مــهرتو  به جز  نقطه و پرگار ندارد!

------------------------------------

 بارالها ، مي عشقش به من ازلطف عطا کن! ....آن طهوري که به خمخانه ی خمّار ندارد 

 

نبض باران

===============

دو روزه ، رونق بازارگل فروشانست          ولی  مــدام  ترنّم    به نبض بارانست

چه فيضهابه چمن می تراود از باران      چه رونقيکه ازآن درفضای بستان است

به کشته ابر بهاری که  زار می گريد        گياه سبز   از اين   رويداد  خندانست

گل وهوای معطّر  اگر دل انگيز ند           چوشد به دوست مزّين صفا دوچندانست

فضای باغ وچمن جلوه ای ندارد حال !        که  ديده  باز به رخساردوستارانست

بهار و جمع موافق  که ميرسند به هم      ملک به شاد يشان شاد ودست افشانست

بهار و سبزه و گلهای سرخ ارزانيش          کسيکه يک تنه دريا وموج وطوفانست

دوطيف گشته برای دلم چو مغناطيس          يکيست قبله وآن ديگری خراسانست

به دوستان که رساند   پيام ما (بيکی)         که  ذهن و خاطرما پر ز يادِ ايشانست

 

 

 

هـزار  شکر   که  در  زیر سرپناهِ خوديم           در این  فضای   دل انگیز  پادشاهِ خوديم

چه غم از اينکه تجمّل کجا  زياد وکم است      به قانعيست که دلخوش به جايگاهِ خوديم

از آن ماست اگــر خانه ، يا اجاره و رهن       به پاس مـِـهـر  مقاوم  به  پايگاه خوديم

به خطِّ زندگي ما  فــراز هست و نشيب        روانه  در  سـفر  و  بـيمناک راهِ خوديم

به عمرما که پراست ازخطاي ريزودرشت       هميشه  نادم  و شرمـنده از گناهِ خوديم

چه قــدر  واسـطه  داريم  در توسل ، ما!       چه حالي ازدل پرخون واشک وآه خوديم

هـزار مرتبه  گفتيم  اشـتباه  شده است        و  باز  بـر سـرتکـرار اشــتباهِ خوديم

اگر چه غـرق گناهيم ، باز هان  (بيگي)!        امـيد وار   بـه   بخشايش الــهِ خوديم

-----------------------------

 

 

 

ماهِ رمضان

سفارش به خودم

----------------------

ماه رمضان  بــهار سال قــمریست       با  آمدنش  ، بهاری  و بــرنا   شو

تاج سر ماهــهـای سال  است   بیا         تا دست دهد  به طاعـت وتقوا شو

درخلوت شب سرورعرفان جاریست       اسرارشبانه ازعلی (ع) جویا شو

هنگام سحـرچــقدر شب فیاضست!        درجلوه فیض بخشی اش پــیدا شو

در عالــم معنا   قـــدمی   بالا   نِه        در مرتبــه  همنشین با عیسی شو

درشأ ن شب قـدر چه فرمود خدا !        جویای شـرف  زشرح (انزلنا) شو

زافطاری و انفاق و زکات فطــــره       همواره  ذخیره گـر، دراین دنیا شو

امــروز  چو پای بند بر خیر شوی         دلبند  به زاد و توشه ی فردا شو

چون  سـرو چمان مبال از بی قیدی       از شاخۀ پــرمیوه  نشاط افزا شو

پیوسته زقطره هاست  دریا (بیکی)       ای قطــــره ، بیا  متّصل دریا  شو

-------------------------------

 

 

 

تا شود پرفیض  دست  و دامنم           وقـت گل من  طالب گـل چیدنم

این همه گل چشمگیر و دلنواز             من چرا  دلبند یاس و سوسنم

تا گلم شاداب در گلخانه   است            کی شود  پروا ی باغ  وگلشنم

صید  دارد  آب دریا   و  خطر           هردورا من دل به دریا میزنم

تا نباشد   در   وجودم  عشق یار           خود یکی باشد نبود و بودنم

زندگی کردم  بسا درحال خواب!        گو شوم  بـیدار، وقـــت مردنم!

روشنی خیراست وتاریکیست شر       ای  خدا بنما مســـیری روشنم

 

گويند فراوان که  دراين دوره وفا نيست       مصداق از آن هرچه بجوييد  شما  نيست!

شک داشتم ازصحّت اين  فرضيه ، گفتند       هر نکته که از تجربه  گويند ، خطا  نيست

دشمن  چه  بسا  نشر دهد  آنچه  نبايد         بسيار سخنها  که  بگويـند  و  روا نيست!

راضي به رضا ييم  ،  نه تسليم به تقّدير         ناچار به  تسليم  که  محکوم قضا نيست!

ما گرچه نه واقف به اموريم به هــر حال        داريم  نظر،هست،بجا يا  که به جا نيست!

افکار پريشان ، شـده  درد سـر و(بيکي)      بهبوديش افسوس،به درمان ودوا نيست!

 

 

کشت خاطره

ایدل   به کوچه باغ  گذر کن به وقت گل          برشاخسارو سبزه نظرکن به وقت گل

جان تازه میشود    زنسیم   بهشتی  اش        از دردو داغ سینه حذر کن به وقت گل

از کشتزار و سبزه    نسیم   آورد   پیام         یعنی  بیا ،  بیا و سفر کن  به وقت گل

اینجا  هجوم  خاطره ها  درپی   من اند          افسانه ها  زخاطره سرکن  به وقت گل

آب قنات  مزرعه   درجوي جاری است           میراب را زکِشته  خبر کن به وقت گل

درباغ  سیب   آفتِ چندی   بعید   نیست          همّت  برای دفع خطر کن  به وقت گل

امروز   شکل دهکده   تغییر    میکند          دستی به رنگِ خانه ودرکن به وقت گل

خندان  چمن  زگریۀ   ابر بهاری است          یکشب بیا به گریه سحرکن به وقت گل

ای   دختر  هنرور   گلپوش   روستا            نقشی دگر بباف و هنر  کن به وقت گل

حالا   پدر   نشسته  و  سجّادۀ   نماز!           درباغ  و خانه  یادِ پدر کن به وقت گل

بیکی،زکشتِ خاطره هاخوشه ای بچین          یا  دانه ای   قرین ثمر  کن به وقت گل

-------------------

   

آب و هوای کویری

---------------------------

       نام کویـــــر هست   به هرجای   دلپذیر       ضرب المثل،به زندگی از بردیاری است

کوکست   سازعمر  ازاین   ماه و سالها!         هرفصل  نیز  آمدنش  اضطراری است

این فصلهای ســـال   به تقویم رسمی اند !       امّا  چگونه   گردشـشان  اختیاری است

گویا  هوای یزد  دوفصلیست! سرد وگرم         کمتر نسیم آب و هوایش بهاری است!

تا  میرسد   بهار، دما  می رسد به سی!        گویی که  اعتدال  از اینجا  فراری است!

تا فارغی  ز کرسی و نفت و زغال و گاز       کولـــــر نشسته  جای نشین بخاری است!

نیمی زسال سرد و دگر نیمه گرم و خشک    اینجا که دیده  یک گلِ ِجا دیم کاری است؟!

پایـیـــز   میـــــشود    متغـــیّر   دم هوا       چون کودکی که مشکل او سازگاری است

ایدوست چاره نیست  بجز سوز و ساختن!     این شکوَه هرکه داشت زبیهوده کاری است

(بیکی) زمانه  تابع  و فرمان پذیر نیست!          ماند به آب جوی که همواره جاری است

زاد و  ولد  اگر متصور   شوی   ز سال           اسفند  آخرين   پسر ته تغاری  است!!

 

 

    

 

در سوک  آذر یزدی

==============

 مارا چه درسراست و فلک راچه درسراست !        باید  راضا  شویم   بــر آنچه  مقدّر است 

  مـﺄیوس   از    اراده      نگشتیم     و   آرزو          نا چار   را   به  موضع  تسلیم   بهتراست

این روزها  به غـم  بنشسته است  شهریزد          دلـها  بــرای  آذر یــزدی   مکـدّر است

در جای جای یــزد   اگـر   بنگری  ،  همه         عکس  و   نماد   و  صحبتِ استاد آذر است

دیدم   کتاب آذر یـــزدی   بـه    پیشخوان          در شعر و قصه اش عسل وقندوشکر است

تیر هزار و سیصد و هشتاد و هشت ، هان         از گلشن  ادب  گلی  افسوس پرپر است !

زین جـرگه   رفته  اند  عـزیزان  یکی یکی        بعد از فـلان ،  فراق فـلان  روز دیگر است

ذی قیمت  اند   مــردم  دانا   به  هر زمان         گنج  زمین  اگرچه  زر  و  درّ  و  گوهر است

پیچیده است  عــطر گل عشق   در  فضا          عالــم   پـر  از   تـرنـّم « اللهُ اکبر»  است

------------------------

 

غروب  و غــربت آواره ها  غم انگیز است !       بـهار غـــمزده ها   مثل فصـل پایـیـز است!

گرفته است  هر آنکس که از وطن شد  دور       چه فرق اینکه  به شیراز یا  به تبریز است!

به یار  و   لـــذت دیدار    دلخوشــند   همه         به سبزه و گل و گلدان فضا طربخیز است!

از آن  زمان   که  دلم   بند شد   به گیسویش      هنوز  باغــــمش  ایـن  مبتلا  گلاویز است!

به روز  تا  نخورد   دانه ای  به ناحق  مرغ       شبش بحلق و زبان ، حق حق شباویز است!

گناه  و نسیه  ، به  تکـــرار  می شوند   زیاد       که  کوه  توده ای  از تکه های ناچیز است!

شکوفه های  بهاری  به چشم ودل گیرا  ست       وگر  بهاره ی نارنج  و بید و گلبیز است !

بجوی   بــــهــره  و فیض حیات  را  (بیکی )       طبـیعت همه ی فصـل ها  دل انگـــیز است

 

سخن چینی

=======================

یکی گــــفت  با صوفیی  درصفا     ندانی فــــلانت چه  گفت از قفا؟

بگفتا  خموش ای بــرادر بخفت     ندانسته بهتر که دشمن چه گفت

کسانی که  پیغام دشــــمن  برند    ز دشـــمن همانا  که  دشمن ترند

کسی قول دشمن نیارد به دوست    جزآن کس که دردشمنی یار اوست

نیارســـت  دشـمن  جفا   گفتنم     چنان  کــزشنیدن  بلــرزد  تنم

تو دشـــمن تری  کاوری بردهان     که  دشـمن چنین گفت اندرنهان

سخن چین  کـند تازه  جنگِ قدیم     به خشم آورد  نیک مـــردسلیم

از آن  همنشین  تاتوانی  گــــریز    که مرفتنه  ی خفته را  گفت خیز*

سیه چال ومرد اندراو  بسته پای      به از فتنه ازجای  بردن به جای

میان دوکس جنگ چون آتش است    سخن چین بدبخت هیزم کش است

--------------------------------------------

حکایت 15ازباب هفتم بوستان سعدی

اشاره هست به حدیث : الفنته نائمه  لعن ا...من ایقضها

 

خوش آمدی

----------------

ای  آشنای ســــبز   سراپا  خوش آمدی     بالنــده  و بهاری  و  پویا  خوش آمدی

ین دیده ها  به نور جمال تو   روشنند       ای نور هردودیده  به اینجا خوش آمدی

چون صبح صادقی که بر آید به شب پدید     یا  ماه ِنو که آمده  پیدا   خوش آمدی

زیبا   تر  از  تبسّم گل   در  نسیم صبح      خندان وتازه روی ودل آرا خوش آمدی

در جمع  و  همنشینی یاران  حلاوتست      شیرین به بزم وخاطره ما خوش آمدی

-------------------------------

 

  منِ کنار  تو  دیگـر چه چیز  کم دارد          تو چون جدا شوی ازمن چقدرغم دارد!

ضمانتی  به  دوام   و  قوام آدم   نیست          حقیقت است که  تعبیرآه  و  دم دارد

نه ممكن است كه از سرنوشت  بگریزی        کمین حادثه  این چـرخ  دمبدم دارد

همیشه  آه  و غم  و غصّه  و دلازاریست          مدام  سير فلك   روي  بر ستم دارد

به خیروخَلقِ اثر هرکه باشدش توفیق           به فوتِ خویش،کجا روی برعدم دارد!

-------------------------------

درد و درمان

================

این دل  مدام  در پی خوبان دویده است!         با درد  سالهاست به درمان  رسیده است!

دارم به عمرخویش  بسی افت وخیزها!         بر راه  دامهاست  که شیطان تنیده است!

هرکشته حاکی است به صدرنج وباغبان         یک گل بدون خار  به بستان  نچیده است!

گل  شرمسار رونــق گلـــزار شاهد است!        زین لاله زار  لاله  فـراوان  دمیده است!

بازار گان  به  سود کلان   می دهد  رضا!      سودآوراست آنچه که ارزان خریده است!

ملزوم عدل می شود آنجا که  قدرتی است        زنجیرازین،نواده ی ساسان کشیده است!

«بیگی» میان خوف  و رجا بایدش مقام        این نکته  را  زتجربه داران  شنیده است

---------------------------------------------

 

 

تا...

------------------

       داری  در اختیار   زمام  زمانه    را         طی میکنی  سواره  کران تا کرانه را

    تا میرسی به  نقطه و خطِّ میشود  تمام          وامیکنی  یراق  و  رکاب  و دهانه را

گردون همیشه حـامـل بارحوادث است       خالی مکن   ز  وزنه ی ایاّم   شانه را

دانی  چــرا  هوای بهاری  ملایم است؟        تا بـر فـراز شاخه  ببوسد جوانه را

وقتِ شکار   تیر  به آهـــو نمی خورد        تا برهـدف به دیده  نبینی  نشانه را

آنجا که  دانه  هست  بجا باشد احتیاط        بسیار بند و بست به دامست دانه را

   گاهی  پرنده ای  بشود  میزبان  عشق       زینت  کند   صـفا   بدهد  آشیانه را

وقتی پرنده نیست فضا سرد وخالی است      پـر میکند تراکـم افسوس، لانه را

(بیکی) فضای خانه  مکانی مقدّس است       دستِ کمش  مباد  بگـیرِیم خانه را

-----------------------------

 

 

    گلستان از تو در نشو و نما شد        کمی هــم از بهارت سهم ما شد

   فضا  پر  کردی  از  عطر  دلاویز         نصیبِ ما   و   تو   لطفِ خــدا شد

 

                   _{مهر و مدرسه}

----------------

  باز  مهـــر آمد  بهاری شد فضای مدرسه        شادی آور  شد  حضور  بچه های مدرسه

 گل صفاو  جلوه بخشد باغ و بستان را، ولی        گلشن و گلدان  کجا دارد  صفای مدرسه!

(عَلَّمَ الّقران)  خدا  فرموده و (نون والقلم)          انبیا  خود  رهنــــما  در  ما ورای مدرسه

دانش  ودین ،تربیت ،رشدو کمـال  و ارتقاء        باشد ازتکــــریم فرهنگ  وغنای مدرسه

دانش آموزاست چون گل ،پرورش دادن روا        پــر وراند    باغبانش،   اولیای مدرسه

باقیات    و    صالحات    خـــیّرین   نام دار        گشته  در دوران نمایان  از بنای مدرسه

این  همه  تغییر  و تبدیل  جهان  واختراع         ریشه  دارد    در  بنا   و  در بقای مدرسه

جمله  مردان   وزنان   نامدار این   جهان         روزگــــاری بوده در زیـــر لوای مدرسه

با  شروع  مدرسه  شوری پدید آید ز خلق       همّ وغمّ مرد  و زن  باشد بــرای مدرسه

باز  می آید  معــلم  بانشاط  وشور وشوق      می تــراود شادی ازصحن وسرای مدرسه

باز  می آید کتاب  وکیف ومشق وامتحان        خادم  و ناظم ، مــــدیر و آشنای مدرسه

تا  نگوید  حال  دل  ر ابی سواداززندگی        کی  تو  می دانی  بهای  کیمیای مدرسه!

افتخار(بیگی) ازعمرش همین باشدکه او       صرف کرده نصف عمرش رابپای مدرسه

--------------------------

باز   من حس میکنم    گلخنده ونشوونما       شور و شوق بچه ها ی باوفا ی مدرسه

 

ساعت

--------------------

یک عدد ساعت خریدم  شیک بود وبود نو       ظاهرش عالی ولی می رفت این ساعت جلو

ساعت دو  عقربه میرفت روی پنج وشیش       یک،دو،سه،می تاخت ساعت مثل اسب تندرو

رفتم   و دادم  به  د کانّدار  فوری ساعت و        گفتمش  پولم بده  این که  نمی ارزد  به جو

خواست تنظیمش کند گویا نه پیش چشم من      گفت   چندی  باید  این   اینجا  بماند  تو  برو

بندوبست ساعتی دررفته، و قتش میگرفت       داشت  می چسباند  آن  را با  کمی  چسب اتو

بعد  چندی  آمدم  ساعت گرفتم ، بین عجب!       بود   حالا  ساعت  ما  عکس  قبلش  کند رو

اعتدال وکوک وتنظیمش به هم هم ریخته        یا که  بود آهسته   یا  می گشت  در حال  بدو

حال  این ساعت برای  ما نمی ارزید هیچ        بایدش    انداخـــت     در  آب و ممّر زیر نو

اعتدالش هرکه برهم میخورد اینجوریست        کم بها  می گـــــردد  و بی اعتماد  و بل بشو

-----------------------------------------------

 

 

جرج

----------------------------------------

به جام  و شیشه  نمی آبجو  ندارد  جرج       به کیسه  لیر  و  دلار و پزو ندارد  جرج

همیشه  مایل  بر حوزة کلاسیک است         به کیف و دفترخود  شعرنو ندارد  جرج

وفور رشته   و  انواع تیم ورزشی است       علاقه  و  هنری  جز  به دو  ندارد  جرج

زمانه داده به  او مشت  و  مال بسیاری        دگـر توان  شنا  و  جـودو  ندارد  جرج

به آرزوی درو   کشت  می کـــند   زارع        به کشته   نیز  خیال  درو  ندارد  جرج

شده است خرمن مردم  پر از گل گندم       به کیل وکشته دوتادانه جو ندارد  جرج

به اعتدال شده دخل و خرج او تنظیم        به غیر بانک  به جایی گرو ندارد  جرج

سرش نمی شکندسنگ وخشتِ دیواری      به کوچه ای که  بیا  و  برو ندارد  جرج

کسیکه مالک باغ است و مِلک تاکستان      بگوید ازچه  یکی برگ مو  ندارد  جرج

تمام  قافیه ها  رسمی اند  در این شعر       نمونه .  آب  به  گفتار اَو  ندارد  جرج

----------------

 

 

 

رباعی

====================

افسوس  که گم گشتۀما پیدا نیست                محبوبۀ  رؤ یایی ما باما نیست

یک سینه ، کجا رآهِ غم خالی بود!               دلواپسی ما وشما   بیجا نیست

=

در بین کتاب وخانه جانسازی کن                 فرهنگ بیا ببین سرافرازی کن

تا نور  بپاشی   به   میان مردم                   از جای شوو بلند  پروازی کن

=

می آمد و یک کــــــتاب در دستش بود          سرچشمۀ  آفــتاب  در دستش  بود

میخواندبه آهنگ زمان مصحف خویش       سربسته ولی حساب دردستش بود

=

هر صبح به گلگست  وتماشا می رفت            دردامن کوه  یا به صحرا می رفت

این  عزم واراده   قابل تحسین   بود             چون ذرهّ  به سمت ِ نور بالا میرفت

=

باید که غم از سینه برون اندازم                  لنگر   به   سواحل  جنون   اندازم

یا جان برهدزموج سر گردانی                  یا زورق دل  به شّطِ   خون اندازم

 

برگ سبز

گل جلوه می کند به گلستان  زبرگ  سبز       زیبا شود مناظرو بستان ، ز برگ سبز

تابنده است   باغ وچمن  درفضای رنگ       زیبنده است  گلبن وگلدان ، برگ سبز

آن  لاله زارو منظره ای  دلگشاتر است       کاید به چشم یکسره خندان،زبرگ سبز

فصل  بهار     بعد  زمستان  برف  بار         رنگین  شود  قبای درختان،ز برگ سبز

پرمی زند پرنده به هرجا که سبزه است    خوشنغمه است مرغ غزلخوان،زبرگ سبز

سبزینه خود نشان حیات است درخزان        بالنده است  سرو زمستان ،ز برگ سبز

شبنم   به روی سبزه  نشیند  سپیده دم       پیدا شود   طراوت باران،  ز برگ سبز

از مهر و آب  وخاک   حیات  آمده پدید      ظاهر شده است قدرت یزدان زبرگ سبز

این جلوه حیات که در شاخ ومیوه است      چندان شود  به دیده انسان ،زبرگ سبز

ماه هلال را  همه  بر سبزه   نو  کنند         دل میشود  چو آینه  تابان، ز برگ سبز

عزم سفر  چو میکند از خانه   رفتنی           زینت   دهند   آینه  قران،ز برگ سبز

برتربت شهید،گل و مشک وسبزه است       آذین کنند ،مشهد جانان ، ز برگ سبز

در مجلس نشاط   و عزا ،   یا مناظره         تزیین کنند  محفل مهمان ، ز برگ سبز

شادابی و سلامتی  و شادی و امید         ساری شود بروح وتن وجان،زبرگ سبز

هم نوش جان خلق شود  هم غذای دام      می پرورند  جثّّه ی حیوان ، زبرگ سبز

از تارهای ریشه غذا می خورد درخت       می سازد این غذای فراوان،ز برگ سبز

در  انحنای    معبر      بلوار     عافیت           زیبا   شود  میانهُ  میدان  ،  ز برگ سبز

دردامن کویر    گیاهی غنیمت    است       کی می رسدبه جلگه گیلان،زبرگ سبز!

پیچیده است دسته گلی «بیگی» از کلام      ناقابل است تحفه و ارزان ،زبرگ سبز

-------------------------------

 

خوش آمدی

----------------

ای  آشنای ســــبز   سراپا  خوش آمدی     بالنــده  و بهاری  و  پویا  خوش آمدی

ین دیده ها  به نور جمال تو   روشنند       ای نور هردودیده  به اینجا خوش آمدی

چون صبح صادقی که بر آید به شب پدید     یا  ماه ِنو که آمده  پیدا   خوش آمدی

زیبا   تر  از  تبسّم گل   در  نسیم صبح      خندان وتازه روی ودل آرا خوش آمدی

امروز شعر دفتر من  دلنشین تر است      تا  در بهار   و خاطره ی ما خوش آدی

 ---------------------------------------------

 

من آرزو دارم

==================================

کجاست  شعر تری که  من آرزو دارم         که دارد آن شکری که من آرزو دارم

کجاست  میوه ی جالیز  و  نوبر فصلی         بـهـار پـرثمری که  من آرزو دارم

امید روشنی ام  هست  و ترس تاریکی       کی آید آن سحری که من آرزو دارم

پر است  از جریانهـای پر خطــر  دریـا              نباشدش  گهـری که من آرزو دارم

بخشکسالی هشتادوهفت جایی نیست        طنین جوی وجری که من آرزو دارم

اگرچه منظر زیبا و  بوستان کم نیست        کمست آن شجری که من آرزو دارم

کسیکه  خار بکارد  به جای گل در باغ          بسوزدش  شرری که من آرزو دارم

هنر وری  که   نپرورده است  زیبایی           ندارد  آن هنری که  من آرزو دارم

همانکه  محرم اسرار عالم غیب است         کی آرد  آن خبری که من آرزو دارم

دو دیده و دل ما  را یقین کند روشن          ظـهور نـو سفری که من آرزو دارم

---------------------------

 

مهرت درون  سينه  و در سر هواي تو     جانا  برآن سرم که دهم جان برای تو

بسيار  گفته اند    وفـا   يا   جـفای يار     قصد  من است  دل بنهم  بر وفای تو

شاه  و  گدا   اگـر چه  ندارند  نسبتی      کم تر  ز پادشاه  ،  ندارد  گــدای تو

رابط  تويی  ميان خـداوند  و  خلق او       گيرا تر است   از همه ي ما دعای تو

 يک شعر خوب نذرتو کردم  ادا نشد         همت دوباره خواسته ام  ازخدای تو

 با نسخه ی تو  درد  جهانی  دوا شود!      دلبسته است(بيکی)ازاين برشفاي تو

  

 

سرم    بالا   گرفتار  غروره               بدن   همراهِ من    سدّ  عبوره

به رغم  شورو شر کار سروتن            دلم   درسينه ام  سنگ صبوره

در رثای قیصر امین پور

============================

شبم به داغ تو شاعر، چه سرد و ديجوراست!   ... زبسکه ديده برايت گريست  بی نور است!

هـزار حيف !  بـهارت خـزان به يغما  برد !  ...   غـزل بدون تو  امروز  بي شر و شوراست!

(چه زود ديرشود )وقت و رسم باغ است اين! ...   گلابـگـير که گل زود  چيد  معذور است !

به آه ، هرکه تو را ديده بود  با خود  گــفت  ... چو اشک،شربت شيرين بکام ما  شوراست!

از آن زمان که تو را  خاک سرد  بستر شد    ...    هـزار  قــيد تاسّـف   مـلازم  گور است!

رسيد  موج غـمت تا  به  بيکـرانه ي شعر    ...   و از تــراکم افسوس   واژه  رنجور  است!

 روانه  مرثيه ها  بين  غــروب  و در پايـيز     ...    براي تعـزيت ، (قـيصر امين پور) است!

هنوز  داغ  دل  از هجرت  (شفق) ما را ست  ...  بسا که روح  وی  از بزم شعر مسرور است

 به اجتماع و به فرهنگ هرکه  خدمـت کرد  ...   يقين به نـزد  خداوند خويش ماجور است!

صفات مـردم نيکو  هر آنچه (بيکی) گفت  ...    به خود  اراده  ندارد  به گفته  ﻣﺄ مور است!

-------------------------------------- 

 

 

گذشته

 ================

بهاری شو ، ای جان ، زمستان گذشته         گذشته ، چه سخت و چه آسان گذشته

پیاپی   بیاید   بـهار   و   زمستان دیگر         پیاپی   هم     اینها    فـراوان  گذشته

اگر  ، جان عزیزاست و  ذی قیمت ، امّا          بـرای  هـدف  آدم   از  جـان  گذشته

مگو  آهِ مظلوم   بی  دود   و  سرد است         بسا     تـیر  آهش    ز    کیهان  گذشته

گلی که   به  شا باش  بـر سر  بریـزند           چه سخت  از  سر خـیر گلـدان  گذشته  !

-------------------------------------------------

 

به سوي جواني

========================

در اطـرافِ من  هاله ي شادماني  گــرفته         دلم  راه  خود را  به سوي جواني گرفته

نباشد   خطِ سير  دل  بــر  مسيري  معـين       به خود  شيوه  و  مسلکِ آرماني  گرفته

سرم از بلـندي زياد يست  بـرتن  از اين رو       به هـمّت  مسيري  فـرا  آسماني گرفته

نه کوهي شود کاه،هرگز، نه کاهي شود کوه      به رغم زمين   آسمان   کهکشاني گرفته

عجب الفتي داشت  با انجمن  شاعر ، اينک         چرا  با  من و دوستان  سرگراني گرفته؟

بيا  زود   برگــرد  اي خوبِ از ما  رمـيده          که تن روز و شب  براميدِ تو جاني گرفته

فراواني آيد، به هرجا که مي باري،اي عشق!          و از چشمه ات شعر(بيگي)رواني گرفته

 

 

هرصبح و شام ازتو غمي تازه مي رسد      داغ تو هرکه داشت  به آوازه مي رسد

کامل ز تار و پود غم است  آدمی ،  بله       اتمام هــر کتاب  به شيرازه مي رسد

 

هر صبح به گلگشت  وتماشا می رفت     دردامن کوه  يا بــه صحرا می رفت

اين  عزم واراده   قابل تحسين   است      چون ذرهّ  به سمت ِ نور بالا مي رفت

 

 

گل بي سبزه رنگ و رونداره              جلا و زرق وبرق  و بو نداره

پريشاني به جمعّيت روا نيست         که سدّ  ازآبِ کم   نيرو نداره

 

محـّرم

=========

بر ماه های سال  محـّرم  مــقدّم است         د يباچه  بــرکتاب گلستان ماتم است

شد  يا حسين  و کرببلا   ورد  هـر زبان          فرهنگ جاودانه و  واگويه ي غم است

رنگ عزا گرفته ،غم افزا شده است شهر!         سيل سرشک ديده سرازير هردم است

گوش و  زبان  اگرچه  بگو يند و بشنوند           ناگفته های واقعه تاريک و مبهم است

از آب  و آتش است خيام حــرم  ملول          آشفتگی  به روز  اسيری  مسلم است

از ظلم  و  ظالم است  زميني  هراسناک         توجيه ظلم ، دغدغه ي  اهل عالم است

  

 

يک عمر به صحرای جنون گم بودم        هر چند هميشه بين مردم بودم

مانند بلــم  به ورطــه ي طوفانی        بر موج غم تو در تلاطـم بودم

 

امروز دلم به وصلت ای جان شاد است  ....  وين شهر  به يمن مقدمت آباد است

ماه دی  و   هـمدم بـهار است  کوير    ....    سر شار  فضا  به گـرمی خرداد است

ازگـنج معاني   است    دامـانم   پـُر   ....  تا  از دو  لبت   دُرِّ  سخن  انشاد است

خشت  و  در ديوار به وجد  آمده اند  ....   لبخند زنان  پير  و جوان  دلشاد است

هنگامه ی شور و شربت و شيرينيست! .... مشتاق به سر سبزي تو شمشاد است

اکبر علی بيکی

بمناسبت  تشريف فرمايی  رهبر معظم انقلاب  ، به يزد

 

 

نام علی (ع)  که  ورد زبانم  مکرّر است                        همواره     که  بر   مـذاق   و لبم شهد وشکّراست

هـردم  ز نام  و یادعلی (ع) فـیض میبریم    نامش  قـرین نام خـدا و پیمبر(ص) است

عید غدیر مبارک باد

  یک رباعی از یکی از دوستان.تقدیم میشود.

هرکس نکند مهر علی ع خرسندش       باید که نشانی  از  پدر پرسندش!!

هرکس که عداوت علی ع در دل داشت                  بایست    جـدا   کنند   بند  از  بندش  !

====================================================

بوی  يار می آيد !

==============

شميم  و  رايحه ي خوشگوار  می آيد !    ...    مشام   داده خبر     بوی  يار می آيد !

همين که ديده به نور رخش  کنم  روشن     ...    مراد  و  بخت خوشم در کنار می آيد !

زمانه را چه عجب! روی خوش نشانم داد !  ...  گل  و شکوفه  چه بي رنج خار مي آيد !

فضای شهر معطّر کنيد   و  مشک آميز  ...  که  در معاینه هان گلــــــــعذار  می آيد!

نگاه خضر(ع) يقين  باغ  را  تبرک کرد     ...    که شاخ خشک زمستان  به بار می آيد!

چه قدر  قند  به  دل آب کرده   آمدنش!    ...      به دست     زو   سند  افتخار  می آيد!

نگار  از  دل مشتاق   می زدايد  غم     ...     زسينه غصّه رود   چون  نگار  مي آيد!

هـزارشکر که  آرام جان    رسد    ما   را    ...   قرار  بهر  دل بی قـرار  مي آيد!

========= =============

به مناسبت تشريف فرمايی مقام معظم رهبری به يزد ، بهمن 86

 

 

 

امید

 

امید

=================

وجود ما پر است  از  فیض امـّید        خدا این را به ما از لطف بخشید

زمین دائم به گشت امید واراست       به گردیدن بگیرد  نور خورشید

قمر دلبند  و  مشتاق زمین است        ندارد   کار  با  کیوان   و   ناهید

عجب مهواره ای مـّلی در ایران         بدست خبره ی فن خلق گردید

محقّق   شد  یکی  از  آرزوهــا          از این رو صانعش«امّـید» نامید

چو شد پرتاب این  مهواره دردم         فضای آسـمان  را   در نوردیـد

به هنگام رها  گشتن  ز  موشک         بسا از هیبتش  افـلاک  لـرزید

کـران آسمان   را   خوب  پیمود        به سرعت درمدارخویش چرخید

خبرها ز آن به عالم  منتشر  شد         به شرق و غرب این اخبارپیچید

دل ملت  از این توفیق  شد  شاد        دل بعضی از این  پرتاب  رنجید

یکی خوشنود گشت ازسازوکارش       یکی از  رمـز  و  راز کار ترسید

به هــرجا   بود   ایرانی  شنیدم         به خود  از  بابت « امید »  بالید

جهانش   با   تحیّر  کـــرد  باور         نمودش   مـردم  بسیار  تایید !

 

آب

                                                                            

                                                                              آب

                                                      ========

بهـار و بوستان زندگی  ،  خرّم   به  آبست   ...  بدون  آب  ،  هـرجا    بود  ،  آبادی  خرابست

کویرخشک لَه لَه  می زند از گرمی خورشید  ... برای ابـر و  باران سینه اش  دائم  کبابست

 

ادامه نوشته

 

فـرار باید از آنجا ، که  نیست جای قرار       اگر  قــرار  نـــداری  گذار پا  به  فرار

شکارچی به کمین می رود  نهان ازصید      به حیله ، تا  نگریزد  غزال حین شکار

مهار اسب و شتر دانی از چه می گیرند      که تن به کار دهد ،کی دهدبدون مهار

کنار خار گلست ایمن از  تهاجم  دست     خطر به گل رسد آنجا که خار رفت کنار

قــمار باز   به   امـیّد  بـُـرد   می بازد !        تــمـام زنـــدگی مـا   نبود   غــیر قمار

قطار عمر روان بر مسیر یکطرفه است     مهیب ودورودراز است خطِّ سیر قطار

بهار سبز  به دیوان شاعران  کم  نیست      چقدرپنجره بازاست رو به سمت بهار!

 

 

 

ضمیرهای( من و تو )   کنار هم   بگذار        بـرای مصلحتی  واو  بینشان   بردار

                         اگر چه  عدّه ای  ایراد  از تو می گیرند       چقدر کار  ولی از تو  یاد  می گیرند !

 

 

                         مناجاتی

                       ===============

                           به لطف خود  خدا یا  نائلم کن          و گر  نا قابلـم  من ،  قابلم کن

                          گناه  و جرم  بی  اندازه  دارم           به بخشش آنچه شایدشاملم کن

                          همه سر تا  به  پا  غرق نیازم          به  استغنا    الــــها   قائـلم کن

                          نجات ازجهل وازگمراهی ام ده          فزون  از فضل حتّی حاصلم کن

                          شکسته زورقی  مانم  به دریا          روان سالم به سوی ساحلم کن

                           بدون تکیه جسمی نیست برجا؟         بلندا  دست قــدرت ، حایلم کن

                            جهان ماپراست ازخوب و از بد        خدا وندا   به  خوبی  مایلم کن

                          همیشه حق و باطل روشنم نیست        محقِّق  بین  حق  و  باطلم کن

                           رها از وصل و هجر این و آنم          به خوبان دو عالم  واصـلم کن

                           به  عقل خود همه  دارند  دعوی       الـها ، گفت ( بیکی) عاقلم  کن

                                                        -------------------------

 

  

من  استعداد طنز و فکاهی ندارم . همین طور  علاقه چندان به سرودن این طور کارها ، این گفته ناقابل    

                                                           دارم که تقدیم میکنم .

                                                        ماجراي چوپان دروغگو

                                         =======================

                    هزاران گلّه با چوپان خويش است       فراوان گوسفند و گرگ و ميش است

                     يکي چوپان  خروس بي محل  شد        دروغي گفت  و  آن ضرب المثل شد

                      دروغش چون  که رسوا  کرد   آنجا         به شهر  آمد ، بريد  او  دل  ز صحرا

                       يکي  پـرسيد از  او  نزديکِ بازار          کِه اِي  تو ؟  گفـت :  دهقان فداکار !

                                                 --------------------------------

 

 

خود گویه

===========================

  گاهی به خود آهسته چنین میگویم        بی خیر  مباش ، شر نباشی ، بهتر

  امــیّدی   اگـر    نبود    از   بهبودی            از  اینهم   اگـر   بتر  نباشی ، بهتر

 آنجا  که خبردار شدن مصلحت است         از جامـعه   بی خبر  نباشی ، بهتر

  مانند  مسافــریم   مـا   در  هر حال         بی همدم و همسفر نباشی ، بهتر

  راه خــــــــطر  آلـــــود   نباید  رفتن         از  حوزه ی عـدل  در  نباشی، بهتر

  هرکس که هلاک شد براهی، هشدار         دنبالـه رو اش  اگر  نباشی ، بهتر

 آنجا که  فلانست و فلانست  و فلان !         از  فایده   بـهره ور   نباشی ، بهتر

  هنگام  وفور  نعمت  و  میوة  فصل           حسرت به دل از  ثمر نباشی بهتر

  یوســف   بفروشند   اگـر  در  بازار           دلبسته به سیم و زر نباشی ، بهتر

 جایی که نکویی به  نمک بودن هست       ( بیکی) تو  اگر شکر نباشی ، بهتر

--------------------------------------------

 

 

از هر دری2

===========================

 سفیرعشق چه خوبست خوشخبر  باشد           بـهار عمر  پر  از  سبزه   و  ثمر   باشد

 

ادامه نوشته

قدس شریف

 

 

 

             دستت نمی رسید به  باروت  و بر تفنگ !          هی  چکمه پوش معرکه را میزدی به سنگ             

روزی که  دست غیب  در  آید   به یاریت          خالی مباد  خان  و  خشاب  تو  از فشنگ !

 

 

 

بي خيال

=========================  

چون آب صاف وآينه پاک وزلال باش    از گیر و دار و غصّة دل  بي خيال باش

 مثل نشسته  شبنم  بالاي  برگ و گل      وابستة لطافت و حسن و جمال باش

 هان اي کوير   تشنه باران رحمتي  !     دلبند حوضخـــانة سمت شمال باش

نايد دگرگذشته وآينده پيش روست     با حال  و  فکر آمدن ماه  و  سال باش

هرميوة زياده رس  افتد ز شاخ خویش    نه پخته تر ز پخته و نه کال کال باش

         

 

 

 

 

دعا

================================

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

جان و دل ، پاک و با صفا کردم  ،  رو به قبله تو را دعا کردم ، طلبِ خيرت از خدا کردم

سايه ات  مستدام ، مي خواهم!

 

 

ادامه نوشته

 

 

 به شما

========================

ما را  کــم است  تحـــفه اگـر قابل شما        کم  نیست  اینکه   هست  دلی مایل شما

دریا پـر از تلاطم موج است و  هـول جان        امن است  و عیش  اینهمه  در ساحل شما

 ما بین ما    کشیده  شــــده   سدِّ آهنی       این  مشکل من است ، نه این  مشکل شما

  ما  یک نظر  بهشتِ خدا   را   ندیده ایم        حـالا  نصیب  مـا   شده   در   منزل شما

   شاید  بهار  و  فصل خزان  آشتی کنند        روزی   که   روزگـار   شود   هـمدل شما

محزون و شادمان بفراقیم و  وصل دوست       این  حـال  و  روز ما    نشود   شامل شما

گاهی گُـل نوشته بخوانند  گِـل  به سهو         حتی   گُـل است   در  نـظـر ما  گِل شما

(بیکی) فضای جلسه پر است از شمیم یار        این  هست   رمــز جاذبه  در محفل شما

-------------------------------

 

 

 

تضاد 

===================

    به سال گرمی تیراست  و سردی بهمن      تضاد خار و گلش  هست دائماً گلشن

   اگرچه  خار  ز  گل  عمر  بیشتر دارد        تنفراست  از  او  در نگاه مرد  و زن

     به اعتدال بهاری  زمین شود گلپوش        زبان به وصف طبیعت بسا شود الکن

    نهال  با  همه ی کوچکی بزرگ  شود        به پایداری و رنجی که می نهد گردن

   مسیرها  همه  برخیر می رسد  یا  شر       سوای راهِ خـدا  هست  راه اهریمن

    کسیکه دانه نیفشانده است موسم کشت    امید نیست که بردارد از زمین خرمن

     همینکه باتو موافق شده است توفیقی      غنیمت است که ازخیر پر کنی دامن

    به دوستان اگرت  هست  لذت دیدار     فراست است که غافل نباشی ازدشمن

     به پله پله صعود  و ترقی آسان است       به یادگیری وآموزش است علم وفن

    کسیکه بخت نیاید به یاری اش(بیکی)     به هاون است بسا کارش آب کوبیدن!

  -------------------------------

 

 

 

نوای خشکسالی یزد ۸۷

==============================

گـرفته   ابـرپشته ای   به  روی کوهسار کو!         برای کشت  و  باغ  تشنه  آب جویبار کو!

به رود خانه ای کجا  روانه است  سیل مست           به  سنگ  و  سینة  کــمر  نفیرآبشار کو!

بخیل آسمان شده است و نم ندارد ابرعشق            نسیم   و  مــژدة  بهار ،  برای انتشار کو!

همینکه ریشه خشک و برگ شاخه زرد میشود          امید این که   میوه  ها   شوند  آبدار کو!

پرنده  کـوچ می کند  به  سرزمین دوردست           تا ّملی  که  کـــــم  شود  تالّم فرار کو!

مراتعی که  عاری  از  گیاهِ سبز  و  بوته  شد           بــرای صید لاغـــرش  مجوِّز شکار کو!

به خار منحصر شده است  بوستان و باغ گل            نهیب باغــبان  شده ، بهارکو ،  بهار کو!

نشسته ایم   منتظر   امــید  ابـر رحمتیم            بــرای تشنه  مانده  ها   توان  انتظار کو!

  گرفتم اینکه( بیکی) ، آب  و سبزه است و گل         صفا ی برگ سبز  و گل ، بدون گلعذار کو!

 -------------------------------------------

 

 

  هرکس که بلا به دور،  بیمار شود           تسلیم طبیب  ها  به  ناچار شود

 از نسخه  و  بر دوا  نمی پیچد سر          محتاج  به خـدمت پرستار شود

 

       

خليج فارس

===============

خليج فارس ، دريايي که  در اطلس  نماياني        اگر سمتِ جنوبي ، مطمئن در قلب ايراني !

اگر يک جرعه ام بخشي ازآن آب حياتت را         بسا  خضرانه دريابم  ز جامت  عمر طولاني !

درون سينه ات  گنجينه ها  نغز و خدادادند  !       پرازاعجاب و موجودات و مرواريد ومرجاني !

به جانت خاطرات تلخ و شيرين تو مستورند         به  تاريخ کهن  استوره ي  پيدا   و  پنهاني !

بلند آوازه  و لبریزی  از احساس خوبی ها  !         پر  از  تسنیم  و  از تشبیبهای نبض بارانی !

از اقياس هندي  مي رسي تا خاکِ خوزستان        نماي ساحل  بوشهر  و  هرمزگان و عمّاني

نمايانست بررويت چوخال رخ ، بسي خشکي       وَ داراي ابو موسي  و  تنب  و کيش و لاواني

خبردارم چه طوفاني زنامت درجهان برخاست !     تو آيا راز اين جنجال و اين هنگامه ميداني !

مگر  بيزاري از بيگانه  و  از  عابــر  ناجنس  !       که  گاهي  بينمت  موّاج  و نا آرام  و توفاني !

يقين تا هست  هستي اي خليج نيلگون پارس      بـراي من  که  دلبندِ  توام  بالنده  ميمانی !

------------------- ------------------

مهرت درون  سينه  و در سر هواي تو      جانا  بر آن سرم که دهم جان برای تو

بسيار  گفته اند    وفـا   يا   جـفای يار     قصد  من است  دل بنهم  بر وفای تو

شاه  و  گدا   اگـر چه  ندارند  نسبتی      کم تر  ز پادشاه  ،  ندارد  گــدای تو

رابط  تويی  ميان خـداوند  و  خلق او       گيرا تر است   از همه ي ما دعای تو

 يک شعر خوب نذرتو کردم  ادا نشد         همت دوباره خواسته ام  ازخدای تو

 با نسخه ی تو  درد  جهانی  دوا شود!      دلبسته است(بيکی)ازاين برشفاي تو

 

 

 

           مـراد  و   نامـرادی  باورم شد        بریدم  از تو  دیدی   بهترم  شد  

         حذر  می باید از چشمت  نمودن        که برقش شعلة خشک  و ترم شد